Doğama Yakın

Göğsümden içeri bir el uzattım başkasının aynasının yansımasından
Kendim üzerine bir tabu var ola ki başka olamaz borularımda doluluğa sebep olan
Durmadan akan, ağlayan bir beni hissettim; çoktur yine de çeyizimi dolduran
Suçlumu duyduğumda saklandım ormanlarıma insan doğasından altın
Ben, tohum ben; büyümeye bırakılmışsam beni de yakın